برقيه

ماأرخص دموعك ... عندما يراها من لايشعر بها

ليــــه بتدون؟

انت ليه بتدون؟

سألته لنفسك قبل كده ؟

وليه المدونات بتشدنا ؟

يمكن لانها تطفل على حياه الاخر اللى منعرفوش .. ويمكن احتياجنا حد يشاركنا ولو عبر وسيله صماء حد يحس بينا .. وساعات بندور على نفسنا فى كل صفحه بنقراها

وجايز علشان كل دول مع بعض
ناس تشاركنا آلمنا و احباطتنا بس هما تخطوها وكملوا .. يعنى فى معظم كتب السيره الذاتيه بنلاقى الناس تقف عند لحظات النجاح والقوه حتى الناس اللى بتحكى تحس وكأنها ناجحه من يومها ممرتش بلحظات ضعف وارف واكتئاب واحباط وتخطيتها وقدرت تنجح

اول ما بدأت البلوج معرفتش اخليه شخصي قوى انى اكتب احساسي بالاحباط والسعاده والحب والكره ... معرفتش
حديث دار بينى وبين حد

انا : انا بفكر اعمل بلوج
بس عارفه انا متردده ليه ؟
؟ : ليه ؟
انا : يمكن لانى بخاف الناس تقرانى .. معرفش ليه ؟ يمكن علشان بخاف حد يفهمنى
؟ : اكبري بقي انتى عندك 22 سنه سيبى الكلام ده لحد مراهق عنده 16 سنه
انا " متجاهله الكلام " : يمكن اما اتحرر من خوفى ده ابقي اعملى واحد

بعد كده عرفت انى لازم اواجهه نقط ضعفى مش اخبيها عن نفسي وعن الناس
محدش اتولد بيجرى لازم نتعلم المشي الاول وحتى بعد ما نتعلم نمشي ممكن نتكعبل ونقع ... المهم نقوم تانى ونكمل

الباعه الجائلين

وانت ماشي بص لواحد بيبيع على الرصيف او واحد من الباعه الجائلين .. بص لعينيه و نشاطه و تمسكه بالحياه .. شوفه وهو بيحاول يقنعك تشترى منه حاجه

لغايه دلوقتى بحاول اتخيل احساس واحد بيشتغل على باب الله مش عارف النهارده هيبيع بكام ولا مش هيبيع اصلا و ولاده وطلباتهم اكيد ربنا بيرزق بس هو بيكون احساسه ايه

فى مره وانا راجعه البيت اليوم كان برد قوى كنت بقول لو عارفه ان الجو بالبشاعه دى ولا كنت نزلت عينى جت على راجل كبير بيبيع مناديل و وقف شويه بيكح فكرت فى مدى الرفاهيه اللى كتير مننا عايشين بيها .. هو نزوله كل يوم الصبح مش بالاختيار مهما كان الجو برد ومهما كان مريض

فكرت هو عايش ازاى ومسئولياته ايه طيب لو تعب هيجيب مصاريفه ازاى اصل ده مالوش مرتب ثابت ولا تأمين صحى او معاش

ياترى كام يوم ممكن يمر عليهم وفيه ازمه فى الفلوس ومواجهه متطلبات المعيشه ... ياترى اللى فى الحكومه اللى بيصيفوا فى دول اروبيه حاسين بالناس دى واللى بتعانيه ... دى مجرد شريحه من المجتمع حوالينا ويمكن تعدى من جنبك وانت مش واخد بالك منها

يمكن لو اتعاملنا مع بعض اننا بنى ادمين مهما كان الشخص اللى قدامك بسيط ... هو بيحس زيك بيعانى زيك ويمكن يكون بيعبد ربنا احسن منك

اما بمشي فى الشارع بتصعب عليا مصر قوى .. بيصعب عليا اللى وصلتله .. واللى وصله الشعب كله بكافه فئاته .. فئات اتوحشت وفئات مطحونه ومابينهم فئات بتمشي جنب الحيط علشان تقدر تعيش

وعلى رأى فيروز : معقول فيه اكتر ؟

رسائل اليك .. لن تصلك

( 0 )
الى متى ستتركنى اتجرع
مراره غيابك ...
اما لهذا الحال من انتهاء



( 1 )
كدت اصل ....
ولكنى كلما اوشكت
رأيت سرابك امامى ...
يعيدنى الى بدايه الطريق


( 000 )
تـــعبـــــــت ...
اما تعبت انت


" رساله الى نفسي "

ارهقتك كثيرا...
وحمّلتك فوق طاقتك
فلتسامحينى


" محاولات "


سأكرر محاولاتى .. للتخلص من ذاتك داخلى
او ربما انتحارى .. كى اقتلك
او انهيارى ... كى اقضي على ما بقي فىّ منك
وعلى مابقي منىّ ... فىّ


( 2 )
من فضلك ...
فلترحل بهدوء
انا لا اريد رصيد جديد .. يضاف الى
رصيدى من الحزن


" فيروز "

مع قصص الريح غربني
ع شطوط العمر غربني
واكتبني اكتبني
ع الورق اكتبني
ع الحزن و ع الزهر
ع الصيف و ع البحر
ع الشجر و ع الضجر
وع السفر اكتبني اكتبني
شو بيبقى من الرواية
شو بيبقى من الشجر
شو بيبقى من الشوارع
شو بيبقى من السهر
شو بيبقى من الليل
من الحب من الحكي
من الضحك من البكي
شو بيبقى يا حبيبي بيبقى قصص صغيرة عم بتشردها الريح

( 3 )

جعلتنى اترك قلمى مفتوحا
فى حاله تأهب ...
فربما يأتينى .. حزن جديد

" معلومه "

هل تعلم ... انك الشخص الوحيد الذى شطر عمرى
الى نصفين
فى النصف الاول : كنت ابحث عنك
والنصف الاخير : احاول فيه ان انساك


( ربنا ولا تحملنا مالاطاقه لنا به )

كلمه

كانت عجبانى من فتره فكره المدونات بس مجاش فى بالى انى اعمل مدونة ليا لغايه ما الفكره فضلت تلح عليا
قولت خلاص لازمن ولابد اعمللى واحده صغنونه على قدى